استینافیه یا حالیه بودن واو در آیه هفت سوره آل عمران

با سلام🌺

پیرامون استینافیه یا عاطفه بودن واو در آیه ۷ سوره آل عمران از گذشته بین مفسران و ادباء و عالمان علوم قرآنی بحث بوده و هر کدام برای نظر خود دلایلی و شواهدی ذکر کرده اند و بعضا دلایل یکدیگر را رد کرده اند و .... نهایتا اینکه نظر قطعی در این زمینه نمی توان داد و کماکان این اختلاف هست. اکثر اهل سنت و پاره ای از عالمان شیعه چون علامه طباطبایی و آیت الله جوادی و ... قول به استینافیه بودن را پذیرفته اند و عده ای دیگر مثل آیت الله معرفت و آیت الله مکارم و... قول به عاطفه بودن....

مسئله این است که اگر استینافیه بودن را بپذیریم یعنی طبق ظاهر آیه "تاویل آیات متشابه را فقط خداوند می داند"، در حالی که روایات زیادی داریم که تاویل متشابهات را اهل بیت علیهم السلام هم می دانند....
البته علامه طباطبایی و عده ای دیگر بین استینافیه بودن و دانستن تاویل توسط اهل بیت علیهم السلام، تعارضی ندانسته اند و گفته اند اگرچه ظاهر آیه دانستن تاویل آیات متشابه را منحصر به خداوند دانسته ولی طبق دلایل عقلی و نقلی ظاهر آیه تخصیص خورده و شامل اهل بیت علیهم السلام هم می شود یا اینکه خداوند بالذات تاویل متشابهات را می داند ولی اهل بیت علیهم السلام بالعرض و ....(خلاصه سالهاست علما در این زمینه سخن ها رانده و صفحات زیادی از کتابها و تفاسیرشان را به این موضوع اختصاص داده اند و بیش از ده ها مقاله تخصصی پیرامون آن نوشته شده و از منظرهای گوناگون ادبی و نحوی و کلامی و روایی و سیاق آیه و ... بحث کرده اند که شاید در عرصه عملی زندگی تاثیری مهمی نداشته باشد...)
البته اینکه اصلا منظور از تاویل متشابهات چیست، خود بحث مفصل دیگری است که می تواند در انتخاب قول عاطفه بودن یا استینافیه بودن تا حدودی موثر باشد....

نماز لیلة الرغائب

این نماز در منابع شیعه بدون سند نقل شده و علماء شیعه خواندن آن را صرفاً من باب رجاء و به امید ثواب، بدون اشکال دانسته اند.

بعضی عالمان اهل سنت هم آن را بدعت و بدون اصل دانسته اند و حتی نسبت دهنده آن به پیامبر(ص) را لعن کرده اند:

👈...وَفِي هَذَا الْحَدِيثِ النَّهْيُ الصَّرِيحُ عَنْ تَخْصِيصِ لَيْلَةِ الْجُمُعَةِ بِصَلَاةٍ مِنْ بَيْنِ اللَّيَالِي وَيَوْمِهَا بِصَوْمٍ كَمَا تَقَدَّمَ وَهَذَا مُتَّفَقٌ عَلَى كَرَاهِيَتِهِ وَاحْتَجَّ بِهِ الْعُلَمَاءُ عَلَى كَرَاهَةِ هَذِهِ الصَّلَاةِ الْمُبْتَدَعَةِ الَّتِي تُسَمَّى الرَّغَائِبُ قَاتَلَ اللَّهُ وَاضِعَهَا وَمُخْتَرِعَهَا فَإِنَّهَا بِدْعَةٌ مُنْكَرَةٌ مِنَ الْبِدَعِ الَّتِي هِيَ ضَلَالَةٌ وَجَهَالَةٌ وَفِيهَا مُنْكَرَاتٌ ظَاهِرَةٌ وَقَدْ صَنَّفَ جَمَاعَةٌ مِنَ الْأَئِمَّةِ مُصَنَّفَاتٍ نَفِيسَةً فِي تَقْبِيحِهَا وَتَضْلِيلِ مُصَلِّيهَا وَمُبْتَدِعِهَا وَدَلَائِلِ قبحها وبطلانها وتضلل فَاعِلِهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنْ تُحْصَرَ وَاللَّهُ أَعْلَمُ(شرح نووی از مسلم، ج۸، ص۲۰)

👈...وَمِنْهُمْ مَنْ أَطْلَقَ تَحْرِيمَ مِثْلِ ذَلِكَ كَصَلَاةِ الرَّغَائِبِ الَّتِي لَا أَصْلَ لَهَا(فتح الباری شرح صحیح بخاری، ابن حجر عسقلانی، ج۱۱، ص۵۵)

معنای اسم زَینَب

با سلام. اکثر لغت شناسان معنای اسم زینب را ذیل ریشه "زنب" آورده اند و غالبا برای آن سه معنای زیر را ذکر کرده اند:

۱. درخت خوش منظر و خوش بو

۲. چاق

۳. ترسو

مستندات:

👈 (لسان العرب، ابن منظور، قرن۷، ج۱، ص۴۵۳):
أَبو عمرو: الأَزْنَبُ الْقَصِيرُ السَّمِينُ، وَبِهِ سُمِّيَتِ المرأَة زَيْنَبَ. وَقَدْ زَنِبَ يَزْنَبُ زَنَباً إِذا سَمِنَ. والزَّنَبُ: السِّمَنُ. ابْنُ الأَعرابي: الزَّيْنَبُ شَجَرٌ حَسَنُ المَنْظَر، طَيِّبُ الرَّائِحَةِ، وَبِهِ سُمِّيَتِ المرأَة، وَوَاحِدُ الزَّيْنَبِ لِلشَّجَرِ زَيْنَبة.

👈 (القاموس المحیط، فیروزآبادی، قرن ۹، ص۹۵):
زَنِبَ، كَفَرِحَ: سَمِنَ.
والأَرْنَبُ: السَّمينُ، وبه سُمِّيَتِ المَرْأةُ زَيْنَبَ، أو مِنْ زُنابى العَقْرَبِ لزُباناها، أو مِنَ الزَّيْنَبِ، لِشَجَرٍ حَسَنِ المَنْظَرِ طَيِّبِ الرَّائِحَةِ، أو أصْلُها: زَيْنُ أب.
وزَنْبَةُ: امْرَأَةٌ.
والزَّيْنَبُ: الجَبانُ.

👈(المعجم الوسیط، جمعی از نویسندگان معاصر، ج۱، ص۴۰۲):
الزينب: الجبان وَ شَجر حسن المنظر طيب الرَّائِحَة وَبِه سميت الْمَرْأَة.

نکته: بجز احتمال شاذ ذکر شده از فیروزآبادی در القاموس المحیط، تا جایی که در میان کتب لغت جستجو کردم، جایی ندیدم که زینب را از ریشه "زین أب" بیان کرده باشند!

ضمنا فیروزآبادی قرن ۹ می باشد و ابن منظور صاحب لغت نامه مشهور لسان العرب قرن ۷ می باشد و متقدم است و سخنی از ریشه "زین أب" ندارد!! و فقط به همان سه معنای گفته شده، اشاره کرده است.