شبهه: چرا نص صريحی در مورد مسأله امامت در قرآن وجود ندارد؟!

پاسخ: در پاسخ به توضيح زير توجه كنيد.

اين ادّعا كه در قرآن كريم نصّ صريحي در مورد اصل امامت نيست ، ادّعايي است غير قابل قبول. آيات چندي در قرآن كريم وجود دارند كه هم وجوب وجود امام را اثبات مي كنند ؛ هم انتصابي بودن آن را ؛ هم اوصاف امام را. بلكه حتّي در مورد مصداق امام بعد از رسول خدا نيز نصّ صريح وجود دارد. البته اگر كسي بخواهد قبول نكند راه براي توجيه هميشه باز است. همانگونه كه عدّه اي در آيات راجع به توحيد و اوصاف الهي و عصمت انبياء و جبر و اختيار و معاد نيز اختلاف نموده اند. مگر اختلاف ما با اهل سنّت فقط در امامت است؟ در باب اوصاف الهي ، قول اشاعره كجا كه به قدماي ثمانيه قائل شده اند و قول شيعه كجا كه به عينيّت صفات با ذات معتقدند. در باب نبوّت قول شيعه كجا كه انبياء را معصوم من جميع الجهات مي دانند و قول اكثر اهل سنّت كجا كه حتّي دروغگويي را هم را با استناد به آيات به انبياء نسبت داده اند. در باب معاد جسماني ، قول برخي كجا كه معاد را مادّي دانسته اند و قول برخي ديگر كجا كه معاد را با جسم غير مادّي دانسته اند. در باب عدل الهي نيز بين اشاعره از يك سو و شيعه و معتزله از سوي ديگر اختلاف نظر جدّي وجود دارد.
اگر اصول دين به اين وضوح كه اينها مي گويند در قرآن آمده پس اين همه اختلاف بين مسلمين از كجا آمده است ؛ در حالي كه همه ي اين گروهها مدّعي اند كه اعتقاد خود را از قرآن گرفته اند؟ بلكه اساساً اختلاف در امامت ، ريشه در همين اختلافات دارد.